• s-facebook
  • Twitter Metallic
vivian
aug. 9

Interview Hans Bremmers: Gezichten van de zorg.

0 reacties

Gezichten van de zorg (#37). Ongeveer tien jaar geleden kreeg Vivian Halmans chronische clusterhoofdpijn. “Na een hersenbloeding stond ik al snel weer te werken in mijn eigen zaak, een schoonheidssalon. Ik had wel verschijnselen maar ik dacht: niet aanstellen, doorgaan. Twee weken daarna keek ik tijdens het werk in de spiegel en schrok: mijn gezicht hing scheef aan een kant. Het was zó snel weer weg, het leek gezichtsbedrog. Toen ik die avond thuis kwam kreeg ik mijn eerste aanval. Ik had al wel eerder hoofdpijnen gehad, maar dit was anders. Alsof iemand anderhalf uur lang een pin in je oog boort. Ik heb geschreeuwd en gejankt.” Het duurde niet lang of ze had zeven aanvallen per etmaal. “Mijn leven stortte in. Ik kon niks meer. Ik verloor mijn zaak, kwam in de schulden en raakte steeds meer geïsoleerd. Eigenlijk alleen mijn kinderen hielden me nog op de been.” Elke week had ze een afspraak bij de neuroloog, een specialist in clusterhoofdpijnen. “Ik heb van alles gehad, medicijnen, zuurstoftanks, een operatie aan de zenuwbanen: niets hielp. Het dieptepunt was wel toen ik hoorde: Vivian, besef nou dat je echt nooit meer beter wordt. Ik wilde het helemaal niet accepteren.”

Vivian Halmans interview

Twee jaar lang deden de aanvallen hun verwoestende werk. “Ik had zo veel pijn dat ik me zelf in het gezicht sloeg met alles wat ik kon vinden. Soms was ik bont en blauw van de bloeduitstortingen. Dat vond ik vreselijk, omdat ik mijn kinderen er niet mee wilde belasten. Maar ik wist niet waar ik het moest zoeken.” Iets later begon ze te schilderen. "Om dingen op een constructieve manier te kunnen verwerken." En er was een bijzonder moment. “Ik dacht, misschien moet je eens opschrijven waar je nog wél dankbaar voor bent. Ik heb met een stuk papier op schoot gezeten en wist niets te bedenken. Toen schreef ik de namen van mijn kinderen op. Later volgden meer dingen. Ik heb zelf sterk de indruk dat daar de verandering begon”. Rond die tijd kwam ze ook in - als eerste patiënt in Limburg – in aanmerking voor een neurostimulator. Het apparaat werd tijdens een operatie van zes uur in de hersenen geplaatst. “Het duurde nog eens anderhalf jaar voordat hij goed was afgesteld, maar toen had ik nog maar twee aanvallen per dag.” Tegenwoordig zijn er zelfs nauwelijks nog aanvallen. “Alleen een sterke brom en zware trillingen in mijn hoofd, lastig soms, maar daar is mee te leven.” Vivian zat sinds die tijd niet bepaald stil. Ze volgde een opleiding tot lifecoach en bouwde een klantenkring op, schreef een boek over haar ervaringen, deed een tweede hbo-opleiding voor hypnotherapie en startte een eigen praktijk, waarin ze momenteel 40 uur per week werkt. “Zo zit ik in elkaar. Ik kan niet stilzitten. En ik wil graag iets betekenen voor anderen.”

Nieuwste posts
  • Vivian Halmans
    aug. 20

    Tip 3: Van denken naar voelen. De HSP voelt veel meer prikkels dan een minder sensitief mens. Ze krijgen niet meer prikkels binnen, maar de prikkels worden minder gefilterd. Waardoor er meer prikkels tot het bewustzijn doordringen. Omdat dit heel overweldigend kan zijn, vluchten veel HSpersonen naar hun hoofd. Ze proberen zo een logische verklaring te vinden en door piekeren een oplossing te vinden. Voor de HSP is het juist zo belangrijk om hier balans in te vinden en terug te keren naar hun gevoel. Door te leren meer op het gevoel te vertrouwen zijn ze in staat om overprikkeling te voorkomen i.p.v nog meer prikkels toe te voegen door angst of onzekerheid. Voelen is dus het toverwoord. • 📌Ken je lichaam, voel waar stress zich ophoopt. Voel waar in je lichaam overprikkeling zich manifesteert. • 📌Om dit te ontdekken kun je een bodyscan doen. Ga even voor jezelf na waar je pijntjes voelt of waar de onrust zich laat voelen. • 📌Ga dan naar je ademhaling. De snelste weg om weer tot rust te komen is via de ademhaling. Sluit je ogen en haal bewust 3 tellen adem, stuur deze adem in gedachten naar je buik. Blaas nu rustig 6 tellen uit. Herhaal dit zolang totdat de onrust minder wordt of verdwijnt. • 📌Aarden. Het is belangrijk om met beide voeten op de grond te staan. Zet je voeten iets uit elkaar en stel je voor dat ze vastzitten aan de grond. Ga rechtop staan, haal diep adem en voel hoe je sterker wordt. Haal als het ware de kracht van de aarde door je voetzolen naar boven en stuur het door je lichaam. Het helpt als je er een kleur aan geeft. Het maakt niet uit of je het een fantasie vind, het gaat erom dan je brein voelt dat je zelfvertrouwen groeit en dat jij stevig geaard bent. Het brein heeft dan minder de neiging om te vluchten of angstig te worden. • 📌Centreren. Ook hier ga je bewust voelen in je lichaam. Stel je voor dat er een lichtpuntje in je buik zit. Als jij je hierop concentreert groeit dat lichtpuntje en stuur je het licht naar je voeten, naar je vingers en naar je hoofd. Stel je nu voor dat alle spanningen in je lichaam door je vingers, voeten en hoofd uit je lichaam gaan. Het onderbewuste kan zo spanningen loslaten en jij leert hiermee controle te krijgen over je lichaam en je gevoel. • 📌Emoties. HSP voelen de emoties extra sterk en dat kan overweldigend zijn. Ben je ervan bewust dat een emotie maar een aantal tellen tot minuten duurt, daarna zakt deze weer weg en komt je lichaam tot rust. Mits je er geen nieuwe gedachten aan geeft. We zijn gewend om hele scenario’s te bedenken waardoor de emotie in stand blijft. Neem de controle terug over je gedachten, erken de emotie, voel waar deze zit en laat hem vervolgens los. Dit doe je door een positieve gedachte te verzinnen en afleiding te zoeken. • 📌Vertrouw op je gevoel. Het eerste gevoel is meestal het juiste. Gevoelens zijn immers sneller dan gedachten. Voel je dat je iets niet moet doen, bekijk dan of het angst is of dat het duidelijk teken is dat er iets niet goed is. Hoe vaker je dit oefent, hoe duidelijker je gevoel zal worden en dit geeft weer zelfvertrouwen.
  • Vivian Halmans
    aug. 14
  • Vivian Halmans
    jul. 29

    Helemaal jezelf kunnen zijn in een wereld vol wetten en regels. Het lijkt een bijna onmogelijke opgave. We worden allemaal geprogrammeerd vanaf de eerste dag dat we deze wereld binnenkomen. We leren wat wel mag en niet, wat acceptabel is en wat er van je verwacht wordt. In de eerste 7 jaren van je leven bevat je zoveel programma’s dat je eigenlijk al niet meer kan spreken van jezelf zijn. Ouders, broers en zussen, leerkrachten, vrienden en familie, de regering, de maatschappij, tv en social-media bouwen jouw leven op. Niets in de wereld is goed of slecht. Het is wat jij geleerd hebt van anderen. Zij hebben het etiket geplakt. Ik geloof in non-dualiteit. We zijn allemaal energie en ook allemaal met elkaar verbonden. Door onze levenswijzen, achtergrond en de regels waar wij geacht worden ons aan te houden, vergeten we dat we verbonden zijn. We hebben allemaal een andere waarheid en dat kan behoorlijk botsen. Kijk maar eens naar het nieuws. Het ene geloof vecht en moord met het andere geloof omdat ze vasthouden aan wat zij de waarheid vinden. We vergeten soms zelfs dat we allemaal van 1 soort komen,de mensheid. Dat we allemaal bestaan uit botten, spieren, weefsels enz. We zijn allemaal hetzelfde. We geloven elk programma dat ons geleerd wordt, soms zelfs zonder daar zelf eens goed over na te denken. We hebben regels nodig, maar de laatste tijd stoor ik me steeds meer aan de betutteling van onze maatschappij. We raken onszelf kwijt omdat we niet meer zelf mogen beslissen wat goed voor ons is en bij ons past. We worden geacht op een bepaalde manier te leven en ik merk in mijn praktijk dat veel mensen geen vaste bodem meer onder hun voeten voelen. Ze worden als het ware door een herder gedreven om met de kudde mee te gaan, terwijl ze van binnen voelen dat dit totaal niet is hoe ze willen leven. Sterker nog, het komt steeds vaker voor, dat mensen niet eens meer weten wat ze nu eigenlijk zelf belangrijk vinden. Ik hoor steeds vaker, wie ben ik? Steeds meer jongeren raken Burn out. De reguliere zorg heeft wachtlijsten die nergens meer over gaan. Tot de tijd dat er ruimte in de agenda’s van psychologen en psychiaters is, worden pillen voorgeschreven. Soms terecht, maar ook vaak om de wachttijd zo rustig / verdoofd mogelijk door te kunnen komen. Programma’s die ingebakken zijn en als normaal worden beschouwd. Ik ben niet tegen medicijnen, ik ben wel tegen de hoeveelheid en de snelheid waarin ze worden voorgeschreven. Pillen bestrijden, maar genezen vaak niet. In mijn praktijk behandel ik mensen die weer zelf willen nadenken en terug willen naar de kern, het zelf zijn. Die trauma’s of angsten willen oplossen en niet verdoven. Ik behandel ook kinderen met buikpijnen, angsten, slapeloosheid en tics die ontstaan door stress. Na een klein aantal sessies lopen ze weer lachend naar buiten. Gelukkig begrijpen steeds meer artsen dat het ook op een andere manier kan, ze durven uit het programma te stappen en verder te kijken. Luisteren naar de behoefte van de mens en verwijzen dan door naar mijn praktijk of andere hulpverleners die het begrijpen. Ik haal mensen uit hypnose! De hypnose waar we allemaal inzitten door al die programma’s van anderen die ons gevormd hebben tot wie we nu zijn. Ik ben benieuwd beste lezer, of jij helemaal jezelf kunt zijn.